Rozważanie na Niedzielę: O Papieskich pielgrzymkach – Warszawa (JPII 1979)

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Następnego dnia od wczesnych godzin trasa przejazdu Papieża była pełna ludzi. Skrzyżowania, ronda, wszystkie okna otwarte i głowa przy głowie, wszystkie miejsca oblężone przez tłumy ludzi. Wszyscy z utęsknieniem oczekiwali Dostojnego Gościa. Ludzie starsi i młodzież zajęli wszystkie trawniki. Na chodnikach stały gęste szpalery, zwłaszcza na ulicy Żwirki i Wigury, ogromny tłok był na placu na Rozdrożu, placu Trzech Krzyży czy też na Alejach Ujazdowskich.

Im bliżej było do Katedry, tym tłum był większy, falujący jak ogromny łan zboża. Ludzie byli ubrani lekko, barwnie i kolorowo, gdzieś przy parkanie stała grupka chłopców z kapeluszami z gazety w kształcie papieskiej tiary, niektórzy byli ubrani na roboczo, ale nastrój był świąteczny. Wszystkich jednoczyło radosne oczekiwanie. W tłumie oczekujących była pełna życzliwość. Ten nastrój udzielił się także milicjantom, byli grzeczni i dyskretni. Wszyscy ze skupieniem wysłuchali transmisji z Okęcia. Gdy zebrani na ulicach usłyszeli słowa Papieża, niektórzy płakali ze szczęścia, ale nikt w tym dniu nie wstydził się łez.

Papież z lotniska pojechał ulicami: Żwirki i Wigury, Trasą Łazienkowską, Alejami Ujazdowskimi, przez Plac Trzech Krzyży, Nowy Świat, Krakowskie Przedmieście, Plac Zamkowy i ulicę Świętojańską do Katedry. Stojąc na Platformie, ubrany w białą sutannę uniósł ręce do góry i błogosławił gęste tłumy witających Go rodaków. Uśmiecha się, ale jest wzruszony, tak jak ci wszyscy, którzy witali Go oklaskami, które wówczas dziwnie były wyciszone. Papież spoglądał dokoła, widział wszystkich, ale patrzył tak, że zdawało się iż dostrzega każdego z osobna. Po raz pierwszy w historii katedry warszawskiej sam Namiestnik Jezusa Chrystusa stanął w jej progach. Z katedry udał się do sąsiedniego kościoła Matki Bożej Łaskawej, głównej Patronki Warszawy.

Następnie jadąc przez Plac Zamkowy i ulicę Miodową udał się do siedziby Prymasa Polski na krótki odpoczynek. W kolejnym dniu pobytu w Stolicy Papież spotkał się w Belwederze z Władzami Państwa – z Edwardem Gierkiem i Henrykiem Jabłońskim. W sali posiedzeń Rady Państwa nastąpiły wzajemne wystąpienia i wręczenie podarunków.

Po zakończeniu rozmów Papież czarną limuzyną powrócił do Pałacu Arcybiskupiego przy Miodowej. Oczywiście po drodze pozdrawiał i błogosławił mijane wiwatujące tłumy. Po południu na Placu Zwycięstwa samochód papieski zatrzymuje sie przed Grobem Nieznanego Żołnierza. Orkiestra reprezentacyjna Wojska Polskiego wykonuje hymn Stolicy Apostolskiej. W tłumie zapada głęboka cisza. Ojcie Święty w towarzystwie Księdza Prymasa podchodzi do płyty Grobu, składa kwiaty, klęka, całuje płytę, a potem przez jakiś czas pozostaje w modlitewnym skupieniu. Papież wygłosił wzruszające przemówienie do rodaków. Mówił wiele serdecznych słów o dziejach naszej Ojczyzny. W wielotysięcznym tłumie cisza zapanowała ogromna i głębokie wzruszenie. Na wielu twarzach słońce powoli wysuszało płynące łzy. Warto w tym miejscu przytoczyć krótki fragment z homilii papieskiej:

“…Nie sposób zrozumieć tego Narodu, który miał przeszłość tak wspaniałą, a zarazem straszliwie trudną – bez Chrystusa. Nie sposób zrozumieć tego miasta, Warszawy, stolicy Polski, która w roku 1944 zdecydowała się na nierówną walkę z najeźdźcą, na walkę, w której została opuszczona przez sprzymierzone potęgi, na walkę, w której legła pod własnymi gruzami – jeśli się nie pamięta, że pod tymi samymi gruzami legł również Chrystus – Zbawiciel ze swoim krzyżem sprzed kościoła na Krakowskim Przedmieściu. Nie sposób zrozumieć dziejów Polski od Stanisława na Skałce do Maksymiliana Kolbe w Oświęcimiu, jeżeli się nie przyłoży do nich tego jeszcze jednego i tego podstawowego kryterium, któremu na imię Jezus Chrystus.”

Następne wspomnienia z hasłem GNIEZNO.

Czesław Robak