Rozważanie na Niedzielę: O cudzie Bożego Narodzenia

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Już wkrótce przeżywać będziemy kolejne w dziejach naszego świata świętowanie BOŻEGO NARODZENIA. Zapewne większość z nas pamięta treść Ewangelii św. Łukasza, którą wielokrotnie Święty Jan ogłosił ten fakt historyczny słowami: "A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas" – Syn Boży przybył, by ukazać nam Swoją chwałę. Nasze myśli wielokrotnie podążały ku Ziemi Świętej, by ujrzeć: "…ubogie, sktomnie odziane małżeństwo przemierzające w drodze do Betlejem, wusyszony krajobraz Ziemi Świętej, którego jałowość łagodzą jedynie rzadkie strumyki i oliwne gaje. Maryja podróżuje na grzbiecie osiołka, którego prowadzi Józef zadumany nad słowami anioła, by wyjawił mu nadprzyrodzony charakter brzemienności Jego dziewiczej małżonki. Gdy zmęczony dotarli do Betlejem, nie mogli znaleźć wolnej kwatery. Para małżonków: Józef – książe z rodu Dawida, Maryja – wywodząca się od królów Judei, a mimi to w oczach Narodu Wybranego, on jest ubogim cieślą, Maryja zać zgodziła się związać z nim swoje życie. Przybywając do Betlejem okazali posłuszeństwo rzymskiemu Cezarowi Augustowi i przyszli tam.
Maryja i Józef przynieśli do tego miasta Syna Bożego, a jednak własny naród ich odrzucił. Zmuszeni więc byli szukać schronienia w gorcie, gdzie chowały się zwięrzęta. Tam, w samotności i odosobnieniu SŁOWO BOŻE noszone w najczystszym łonie Dziewicy przyszło na świat.
Bóg – Dziecina owinięty w płocienne pieluszki leży w żłobie, z którego pożywiają się zwięrzęta – i nikt oprócz tych dwojga nie jest swiadkiem. W gorcie mała, zmarzięta, płacząca Dziecina wyciąga ku Swej Matce rączki prosząc o odrobinę mleka i koc do przykrycia. Maryja, wie, że to jest Stwórca Świata, który otwiera ku Niej swe ramiona! Pan Wszechświata błaga o nakarmienie Go i ogrzanie!
Oczywiście w grocie pojawiło się mnóstwo aniołów we wspaniałym chórze. Aniołowie i Archaniołowie, Cherubiny i Serafiny, wszyscy jaśniejąc cudowną światłością oddawali chwałę Narodzonemu Bogu! A Najświętsza Matka i Jej małżonek zatopieni byli w modlitwach do Boga – Dzieciny!…"
Wszystko wydarzyło się o północy, kiedy niewiele działo się w starożytnym świecie. Możemy sobie wyobrazić to ciche odludzie. Mieszkańcy pobliskiego miasta Betlejem wygodnie spoczywaja w swoich łóżkach. Nawet trzoda śpi, gdy rodzi się Bóg. Wokół pustka i ciemność. Tylko w podbetlejemskiej grocie migocze światełko. Tylko tych dwoje czuwa. Tylko Oni oraz Dzieciątko Jezus – Król Wieków, Bóg – Człowiek.
Cóż może równać się z tym świętym faktem? Największa godność rodzi się i w całości spoczywa w tym kruchym Niemowlęciu. Najważniejsze wydarzenie dziejowe nadchodzi w sekrecie. I to tak, że jedyni świadkowie tej majestatycznej sceny wolą trwać w milczeniu, by medytować i odczuć narodzenie Boga w sobie niż oznajmić je światu głośno i wyraźnie.
Oto pełen czułości szacunek ludzi, którzy nie czują się ani odpowiedni, ani kompetentni, by wyrazi wdzięczność za nadzyczajny zaszczyt osobistego i jakże bliskiego dotknięcia tak wielkiej tajemnicy. Tajemnicy połączonej z żalem i wsółczuciem dla Boga, kyóty z własnej woli uczynił Siebie tak małym. Jak bowiem wyrazić szacunek tak wielki, że niemal ociera się o strach; czułość tak głęboką, że niemal topnieje od niej dusza?
Rozumiemy nocną scenerię Narodzenia Pańskiego. Trudno ją sobie wyobrazić w porze innej niż noc. Albowiem ciemność jest niezbędna, by zakaśniała światłość przedwieczna. A radość z narodzenia Boga jakby wahała się rozprzestrzenić z obawy, by nie stracić swej delikatności i intymności.
Rozumiemu dlaczego kolędy takie jak CICHA NOC zazwyczaj śpiewa się niegłośno, jakby do siebie. Po prostu, aby nie zbudzić śpiącego Dzieciątka. To jeden z genialnych aspektów tej pieśni skomponowanej przez austriackiego organistę ponad dwa stulecia temu i do dziś pozostającej jedną z cudownych pieśni na Boże Narodzenie. Słuchając jej odnosi się wrażenie, że chór stoi w rogu betlejemskiej stajenki – śpiewa bowiem z takim uczuciem, a jednocześnie tak cicho, jakby gdyby nie chciał zagłuszyć niewymownie pięknej kołysanki nuconej przez Świętą Matkę.
Rozumiemy subtelny urok emanujący z CICHEJ NOCY – ta pieśń wyraża jednocześnie zachwyt i współczucie: jakże mały ten nieskoczony Bóg – jakże nieskończony ten mały Bóg!

Rozważanie powstału w oparciu o artykuł Plinio Correa de Oliveira, zamieszczony w 89 numerze "Polonia Christiana"
SZCZĘŚLIWYCH I RADOSNYCH ŚWIĄT BOŻEGO NARODZENIA ANNO DOMINI 2023
Czesław Robak