Rozważanie na Niedzielę: Homilia ks. kard. Angela Comastriego z okazji 10. rocznicy kanonizacji św. Jana Pawła II

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Takimi słowami Św. Jan Paweł II rozpoczął swój Pontyfikat, pozdrawiając tłum, który przybiegł na plac Św. Piotra, by powitać nowo wybranego Papieża. (…).

8 kwietnia 2005 roku bardzo wielu z nas było na tym samym placu, aby pożegnać JPII. Nasze oczy wilgotne od łez, patrzyły ze zdumieniem – pamiętacie? – na księgę Ewangelii umieszczoną na prostej dębowej trumnie pośrodku dziedzińca przed bazyliką. Gwałtowny wiatr, ku zdumieniu wszystkich zaczął przewracać karty księgi.

W tym momencie wszyscy zadaliśmy sobie pytanie: Kim był Jan Paweł II? Dlaczego tak bardzo Go kochaliśmy? Niewidzialna ręka przewracająca Ewangeliarz zdawała się nam mówić: “Odpowiedź jest w Ewangelii! Życie Jana Pawła II było nieustannym posłuszeństwem Ewangelii Jezusa, i z tego powodu – mówił nam wiatr! – go umiłowaliście! W jego życiu rozpoznaliście Ewangelię wszystkich czasów: Ewangelię, która dała światło i nadzieję kolejnym pokoleniom chrześcijan”. Dziś wiemy, że to przeczucie było inspiracją, ponieważ Kościół poprzez Papieża Franciszka uznał świętość Jana Pawła II dziesięć lat temu, i dziś radujemy się, i zgodnie dziękujemy Bogu, niestrudzonemu twórcy świętych. Ale pamiętając słowa Jana Pawła II: “Święci nie proszą nas, abyśmy ich oklaskiwali, ale abyśmy ich naśladowali”, musimy postawić sobie pytanie: “Czego uczy nas świętość tego niezwykłego ucznia Jezusa w XX wieku?” Wydaje mi się, że Janowi Pawłowi II należy przyznać niemałą zasługę: był człowiekiem odważnym w epoce wielkich lęków; był człowiekiem zdecydowanym i konsekwentnym w epoce kompromisów i programowego niezdecydowania. Następujące słowa Jezusa wspaniale się do niego odnoszą: “Co mówię wam w ciemności, powtarzajcie na świetle, a co słyszycie na ucho, rozgłaszajcie na dachach! Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą” (Mt 10,27-28). Nie tylko to.

Jan Paweł II odważnie bronił pokoju, gdy wiały wichry wojny … Jan Paweł II nie ulegał zniechęceniu, ale nieustannie mówił to, co Duch Jezusa sugerował mu w sanktuarium sumienia. … W bożonarodzeniowym orędziu do świata powiedział: “Niech światło Chrystusa będzie z udręczonymi narodami Bliskiego Wschodu…” A Papież Franciszek niestrudzenie powtarza, że “wojna jest zawsze porażką”.

Jana Pawła II nie posłuchano, ale historia przyznaje mu rację: dziś bardziej niż wczoraj. Któż nie wspomina ze wzruszeniem i podziwem jego okrzyku 16 marca 2003 roku na zakończenie rekolekcji, którymi zwykle rozpoczynał Wielki Post? Spoglądając przez okno swego apartamentu, bez lęku wykrzyknął: “Wiem, wiem, czym jest wojna! Mam obowiązek powiedzieć im – tym, którzy wierzą w wojnę! – że wojna pomnaża nienawiść i nie rozwiązuje problemów”. Co za odwaga! W tamtym czasie ten język był absolutnie przeciwny dominującym nurtom, ale Jan Paweł II wielokrotnie nie lękał się niepopularności, by pozostać niezłomnie wiernym swojemu zadaniu jako sługa prawdy: tej prawdy, którą Jezus przekazał Kościołowi, a w szczególności temu, którego nazwał opoką”.

Wiele razy, słuchając słów Jana Pawła II, przyszło mi na myśl to bardzo jasne stwierdzenie apostoła Pawła: “Nie możemy niczego dokonać przeciwko prawdzie, lecz wszystko dla prawdy” (2 Kor 13,8). Nigdy nie wolno nam zapomnieć tych słów apostoła Pawła.

Jan Paweł II stawał mężnie w obronie rodziny, w czasach gdy świadomość niezbywalnego dualizmu mąż – żona i ojciec – matka została zatracona. Papież Wojtyła proroczym spojrzeniem wyraźnie dostrzegał, że dziś zagrożone jest człowieczeństwo człowieka, czyli konstytutywny projekt człowieczeństwa jako rodziny, jako mężczyzny i kobiety, którzy poprzez wierną miłość stają się kolebką życia i niezbywalnym miejscem rozwoju i wychowania ludzkiego życia. Jego nauczanie w obronie rodziny było stanowcze i pełne namiętności. (…) Myślę, że Jan Paweł II poczuł bolesną ranę w sercu, gdy rozeszła się wiadomość, że Parlament Europejski nie może dojść do porozumienia w sprawie definicji rodziny: fakt ten był bardzo poważny i wskazywał na dezorientację europejskiego sumienia…. Papież rzucił się niczym sportowiec do obrony rodziny. Światowe Dni Rodziny, Jubileusz Rodzin …Jeśli rodzina upada, co pozostaje ze społeczeństwa? Jeśli rodzina zniknie, jakie znaki poprowadzą dzieci na drodze życia?… W miarę upływu czasu będziemy coraz lepiej rozumieć prawdę zawartą w stwierdzeniu Jana Pawła II: “Im bardziej rodzina jest święta i zjednoczona, tym bardziej zjednoczone jest społeczeństwo. Przeciwnie, rozpad społeczeństwa zaczyna się od rozpadu rodziny”. Jest to przekonanie wyrażone przez jednego z największych hiszpańskich pisarzy XX wieku, a które znał także Jan Paweł II, Miguela de Unamuno, który powiedział: “Agonia rodziny jest agonią chrześcijaństwa”. Jest to również agonia ludzkości. Dlatego także Papież Franciszek podczas swojej podróży do Gruzji w 2016 roku podkreślił, że “dziś toczy się światowa wojna przeciwko rodzinie”. Nie możemy pozostać obojętni, ponieważ rodzina jest dobrem wszystkich i dobrem dla wszystkich.

Ciąg dalszy za tydzień.

Czesław Robak